Ill ziet er mooi en geordend uit, dus niet al te veel sneakers/kleding op elkaar gedrukt. Hierdoor wordt de ruimte dus erg goed gebruikt. Er wordt kleding verkocht van merken als: Alife, Analog, Boom Bap, Crooks & Castles, Gourmet, New Balance, Rockwell, Zoo York, Generic Surplus, Makia en Trainerspotter. Door deze variatie aan merken is er voor iedereen wel wat. Dus de volgende keer als je in Utrecht bent neem dan ook een kijkje bij ill.

Zie hieronder wat informatie en foto’s.
www.ill.nl
Drieharingstraat 5
3511 BH Utrecht

Het geen dat ik ook echt kon waarderen was de duidelijkheid. Normaal wordt je gebombardeerd met een muur vol met honderden schoenen, zoveel dat je niet eens weet waar je moet kijken. Red Wing heeft letterlijk 2 rijen schoenen op ooghoogte, zodat je gelijk ziet wat ze te bieden hebben. What you see is what you get.

Ik kan nu wel uren door praten over Red Wing, maar het leek me leuk om iemand die er echt verstand van heeft jullie wat over de winkel te vertellen. En wie kan dat nou beter dan werknemer Matthijs? Zie hieronder een kort interview met Matthijs van Red Wing Amsterdam.

1. Wat is Red Wing en waar staat het voor?
Sinds 1905 is het Amerikaanse merk Red Wing Shoes een autoriteit op het gebied van werkschoenen. Hun leren boots staan bekend om de onverwoestbare kwaliteit en het eigen leer dat samen met de schoenen in het stadje Red Wing, aan de Mississippi, wordt gefabriceerd. Sinds enkele decennia heeft het merk een cross-over gemaakt naar life-style en is Red Wing Shoes niet meer weg te denken uit het straatbeeld van Europa en Japan.

2. Wat onderscheidt Red Wing van andere schoenmerken?
Mensen zijn steeds vaker op zoek naar leren schoenen van goede kwaliteit en met een verhaal. Red Wing Shoes heeft het allemaal. Het merk beschikt ook over een herkenbare look en een lange historie. Dit spreekt de mensen aan. Daarnaast is het tijdloze karakter ook een pluspunt. Je draagt echt klassiekers.

3. De winkel ziet er erg stijlvol uit, wat was de inspiratie en wie heeft het ontworpen?
Alles binnen dit oude Amsterdamse pand doet denken aan de historie van Red Wing, maar dan wel toegepast in de hedendaagse tijd. De schoenen worden gepresenteerd op vitrines van staal en antiek glas die zijn gevuld met steenkool. De donkere, betonnen wanden zijn versierd met oude gereedschappen. De verweerde rood houten muur, gemaakt uit materiaal van een oude watertoren, is de plek waar accessoires worden tentoongesteld.

Het ontwerp van de store is tot stand gekomen door een samenwerking tussen een aantal bijzondere ontwerpers: Joachim Baan, Pim van Lingen, Kenneth Jaworski, Roeland interieurbouw en de heren van Tenue de Nîmes.

4. Ik kan me voorstellen dat veel mensen interesse hebben in een paar Red Wings, wat zijn precies de prijzen en maten?
De prijzen van de schoenen variëren tussen de twee en driehonderd euro. De maatvoering verschilt per model. De kleinste maat beschikbaar is de 35.5 en de grootste maat een 47 . Klanten kunnen ons altijd contacteren om te kijken of we hun model in de goede maat hebben.

5. Tot slot zijn er meerdere manieren om jullie te bereiken behalve de winkel zelf? Hebben jullie een website of iets dergelijks?
We beschikken over een website, een blog, twitter en een facebook page. Natuurlijk zijn we ook gewoon telefonisch beschikbaar. Vanaf oktober gaan we online met onze webshop. Een goede reden om ons in de gaten te houden. Zie hieronder alle informatie.

Red Wing Shoes Amsterdam
Reestraat 15-hs
1016DM Amsterdam

Web: http://www.redwingamsterdam.com
Blog: http://www.dyedinred.blogspot.com
Twit: @dyedinred

Nog een paar dertig jaar oude klassiekers om het af te leren! Ja ja, deze boots gaan dertig keer langer mee dan al die hype schoenen van tegenwoordig.

Rond half 12 kwam ik aan bij de Tolhuistuin in Amsterdam. Er stonden al veel mensen te wachten tot de deuren voor hun open gingen. Gelukkig had ik een invite voor de pre-sale en hoefde ik niet nog een uur te wachten voordat ik erin kon(yes!).  Aangekomen bij de pre-sale was het nog lekker rustig en kon ik op mijn gemak overal een kijkje nemen. Het zag er erg gezellig uit ondanks dat het weer een klein beetje tegen viel.  Zoekend door de bergen t-shirts kwam ik  een paar leuke shirts tegen. Opvallend was dat er vooral veel Obey shirts waren. Of het lag natuurlijk aan mij. Ook kon je kiezen uit veel verschillende soorten sneakers en caps. Om 12 uur gingen de deuren open voor de rest van de mensen en liep het lekker vol. Er werd enthousiast gezocht naar nieuwe, goedkope dingen en op de achtergrond werd er lekker muziek gedraaid. De inrichting van de festival en garage-sale zag er gezellig en sfeervol uit. Helaas kon ik niet naar de optredens kijken, wat veelbelovend klonk.  Maargoed, het was zeker de moeite waard om even langs te komen! Dus, see you next time?

Oja! Ik kreeg ook nog een leuke t-shirt en tas bij het afrekenen van mijn spullen die ik daar had kunnen vinden. Nice!

Velen van jullie hebben misschien nog nooit van Hi5 gehoord, of denken aan de soort van Amerikaanse Hyves, die in Nederland nou niet echt populair is geworden. De Hi5 die afgelopen vrijdag het publiek het ritme van succes liet voelen, omschrijft zichzelf als:
‘een een netwerkorganisatie en kenniscentrum.
Onze passie is inspireren, informeren en motiveren. Wij behouden focus door kansen te verbinden aan iedereen die vanuit kansen vertrekt. Overzicht is voor ons niet alleen praten, maar vooral ook doen. Onze betrouwbaarheid is herkenbaar doordat we doen wat we zeggen en zeggen wat we doen. Wij zijn bij de pinken (kennis) als het gaat om interculturele communicatie, marktontwikkelingen, diversiteit als een business opportunity in een globale economie, burgerschap, talentontwikkeling en keuzegedrag van jongeren.’
Wat moet je je daar bij voorstellen als er een Hi5-avond wordt gehouden?

Wat was er aanwezig deze avond?
Comedy, entertainment, en live muziek van nationale en internationale topartiesten. Er waren verschillende stands die banen en stageplaatsen aanboden. Tijdens deze avond was er veel media exposure van o.a. FunX en CNN.

In de grote zaal startte de openingsact met de Hi5-theme en dansers. Het begin van de show zag er goed uit en de zaal begon zich langzamerhand te vullen. Toen de zangeres en haar lenige dansertjes het podium aftraden, liep Dionne Abdoelhafiezkhan(oprichtster/directrice van Dutchversity) naar voren, heette het publiek welkom en vertelde waar de avond om draaide. Jörgen Raymann(de host van de avond) kwam op tijd, misschien heeft hij zijn slechte gewoonte verbeterd? Hij deed een mini-biografie van Winne en daar verdween de host van de avond weer. Zou hij zijn levensbetering volhouden deze avond?

Fresh gestyled door Gorilli kwam de Rotterdamse generaal op met ‘W.I.N.N.E.’ en ‘Wij zijn 1’. Dit laatste nummer is een TMF-hit geworden, hoewel Winne in een van zijn tracks aan gaf ‘niet echt die TMF-er’ te zijn. Het publiek stak vol overgave de vuist en ‘het eentje’ in de lucht en de rapper verdween weer achter de coulissen, nadat hij Raymann(die wéér op tijd was toen hij de volgende artiest moest introduceren), de boks gaf.

Na Winne kwam er een jongeman met een zonnebril het podium zingend oplopen. Gillende meiden die helemaal hysterisch tegen de hekken aansprongen, deed mij raar opkijken. Deze man is nog populairder dan Winne, how is that possible? Hij zong zelfs met een bandje mee.
Deze Nederlands-Pakistaanse zanger waar ik het over heb, is Imran Khan. Hij heeft met zijn eerste album en de bijbehorende singles langer dan 5 weken in de top 10 van de wereldwijde iTunes hitlijsten gestaan. Dat is best een mooie prestatie! Dáárom is hij dus populairder dan Winne. Na twee nummers verdween ook Imran van het podium.

Op het ritme van Indische Bollywoodmuziek kwamen daar vier danseressen aangewiegd, gekleed in oosterse gewaden en hun voeten beschilderd met rode symbolen. De programmalijst gaf ‘Sabine de Vrind’ aan. Sabine de Vrind. Als je dat hoort, denkt je nou niet gelijk aan een Indische dansact. Wat is hier de clue?
Sabine de Vrind heeft in 2006 een eigen dansschool opgericht, genaamd Chand Sitare. De leeftijd van de leerlingen begint al bij 4 jaar, maar Sabine geeft ook ‘heupwieg’-les aan volwassenen. Zij hebben maanden geoefend om het publiek al dansend door de tijd van India mee te nemen. Hiernaast heeft Sabine van Dutchversity de opdracht gekregen om de choreografie te bedenken. De choreografie van deze korte dansshow is dus bedacht door Sabine. Het had allemaal wel wat meer synchromisch gekund, maar het geheel zag er over het algemeen goed uit, de muziek en dans werden op elkaar afgestemd en het publiek werd echt op reis genomen door India.

Na de Indische danseressen kwam Pam Feather de zaal voorzien van haar geweldige stemgeluid. Ze maakte helaas niet zoveel gebruik van het hele podium, waardoor fans haar niet goed van dichtbij konden zien. Ach, we hadden altijd het grote scherm nog waarvoor de cameramannen hun uiterste best deden om Pam zo goed mogelijk in beeld te krijgen. Duidelijk was te zien dat ze van haar optreden genoot. Ook PF zwaaide het publiek na tien minuten weer uit, na het geven van een soulfull optreden.

Toen was het tijd voor de Opposites. Twan en Willem wisten zoals altijd het publiek in een goede stemming te brengen. Natuurlijk deden ze de smashing hit ‘Broodje Bakpao’. Wat moet daar natuurlijk bij gedaan worden? Juist ja, HAKKUHHHHH! En daar ging het publiek. Guys, ladies, iedereen moest hakken, ook al konden ze dat helemaal niet. Zonnebrillen vielen op de grond en werden stukgetrapt, blauwe afro-pruiken(die werden verkocht bij de ingang, net zoals Hi5-klaphandjes en T-shirts) vlogen de lucht in en uiteraard deden Willie en Big2 ook gezellig mee.

Welke X-Factor finaliste kwam in Raffish en heeft daarna ook nog een solo-hit gescoord? Deze dame, niemand minder dan Eva Simons, was er ook bij. Ze deed helaas maar één nummer, haar hit uit 2009, ‘Silly Boy’. Met een zwart glimmend pakje en haar rode hanenkam in de lucht gaf ze een knallend optreden. Ze liet zien dat ze de choreografie uit de clip nog steeds kende en maakte goed gebruik van het podium. We hopen natuurlijk dat we nog meer van haar gaan zien dit jaar!

Om ongeveer kwart over 9 kwam er een jazzband uit de coulissen. Ik zal je één tip geven: Martini. Je weet gelijk over wie ik het heb. De vrouw wiens album door Giel Beelen de hemel ingeprezen werd met de woorden ‘Ik denk dat we haar binnenkort kwijt zijn aan het buitenland’, is natuurlijk Caroline van der Leeuw. Oftewel: Caro Emerald. Het publiek geniet, swingt een beetje heen- en weer en beseft ook dat Caro en haar band eigenlijk te groot zijn voor Nederland.

Na ongeveer tien minuten genoten te hebben van de jazzy sounds van Caro Emerald, komt Jörgen aangelopen met een dame in een gouden glimmende broek. Een groep jongens in het publiek roept: ‘MILF! MILF!’ Voor degenen die geen idee hebben wat het betekent: ‘Mother I’d Like to F*ck’, afkomstig uit een American Pie-film. Deze Surinaamse vrouw noemt zichzelf ‘De Enige Echte Dushi’ en vertelt wat zij doet, waarmee zij haar succes heeft behaald. Ook laat zij een korte workshop zien, waarbij ze oefeningen doet op haar witte hakken, een beetje schudt met haar kont en met Surinaams accent roept: ‘cameraman, zoom in op mijn kont dan!’
Dit is één van de typetjes die Farida van der Stoom speelt. Farida is actrice/model/stylist/schrijfster, een multitalent dus, en heeft haar eigen stylingbedrijf, genaamd ‘Allfarida’. Ze werd bekend bij het publiek als Carmen in Rozegeur en Wodka Lime en de reclamecampagne van Sonja, bakker bij Bolletje. Kortom: een succesvolle vrouw dus!

Toen Farida uitgeshaked was, werd het weer tijd voor de Hi5-band, die funky muziek speelde. Deze keer voorzien van hiphopmoves van Holografix. Elke danser had verse Adidas Superstars aan zijn of haar voeten en bouncete er lekker op los. Wat veel dansers vergeten, is het vrolijk blijven kijken tijdens het optreden. Deze hippetiehoppers deden dat wel, ze hadden er ook duidelijk veel plezier in dat ze in de HMH mochten dansen voor een volle zaal. Ook  kwam er opeens een stijldansduo hun strakke passen laten zien. Aan dans was er in ieder geval geen gebrek deze avond!

Het spannendste moment van de avond was aangebroken: de uitreiking van de Martin Luther King Lifetime Achievement Award 2009. Dit was de derde keer dat de award werd uitgereikt(elk jaar wordt er zo’n avond gehouden) aan iemand die zich onderscheidend heeft ingezet voor gelijke rechten en kansen; de Martin Luther King principes. In 2008 is deze prijs uitgereikt aan Job Cohen en in 2009 aan de oprichters van de Voedselbank. Dit jaar ging de award naar iemand die zich heeft ingezet voor de Martin Luther King principes en die daarnaast zichzelf ontwikkeld heeft volgens de Hi5-methodiek; iemand die Hi5-proof is: Sigi Lens. Hij heeft ‘m ontvangen voor zijn wilskracht en betrokkenheid bij de maatschappij. Sigi had een succesvolle voetbalcarrière. Op 7 juni 1989 vond er een tragisch vliegtuigongeluk plaats. Hij stortte met het Kleurrijk Elftal neer bij Zanderij in Paramaribo. Sigi was een van de slechts 3 overlevende voetballers (uit 187 inzittenden). In plaats van het bijltje er bij neer te gooien, maakte hij naam met zijn spelersmakelaarbureau Pro Athlete. Sigi Lens heeft vanuit het geld van zijn spelersmakelaarbureau de stichting Pro Child opgericht. Hiermee verreikt hij kansen voor arme kinderen.

Hi5 reikte ook een stimuleringsprijs uit aan 5 junior social entrepreneurs die hard op weg zijn naar succes. Samen met Agis Zorgverzekeringen kon dit mogelijk gemaakt worden. De winnaars ontvangen naast € 1.000,- p.p. een coachingsessie op gebied waar dat voor de winnaars individueel van belang is. Met deze extra ondersteuning kan hij/zij de rit naar succes versnellen. Dit jaar gingen de prijzen naar: Ikram Jaballah – voor haar actief inzet voor het verbeteren van de verstandshouding tussen de verschillende bevolkingsgroepen in Nederland. Urley Lopez – die zich als studieloopbaancoach inzet voor jongeren die uitgevallen zijn of die dreigen uit te vallen. Saundra Williams – zij begeleidt jongeren o.a. om activiteiten te organiseren zoals debatten die betrekking hebben op maatschappelijke kwesties en is het brein achter de Multiculturele Omroep Amsterdam, MOSA. Nathalie Sichtman – ontwikkelaar van educatiemateriaal om jonge meiden een beter zelfbeeld en toekomstperspectief te geven. Martin Blok – Welfare Officer, studentenraadsman, Confidential Counselor en vertrouwenspersoon op International Institute of Social Studies (ISS).

Toen de prijzen waren uitgereikt en er hard was geapplaudisseerd voor de winnaars, was het weer de beurt aan de Hi5-band om hun instrumenten te bespelen en de zaal in de stemming te brengen voor de volgende act. Wat ik niet had verwacht, is dat Ziggy Marley ineens het podium op kwam dansen om de band te versterken met zijn reggae-klanken. De voorgaande optredens waren mini-optredens, er werden meestal maar één, twee of drie nummers gedaan. De optredens die na de uitreiking werden gedaan, duurden gemiddeld zo’n 30 minuten.

De eerste van de reeks langer durende shows was die van Dennis Edwards en The Temptations. Deze mannen kwamen oplopen in groene pakjes, die me deden denken aan de good old Motown-tijd. Hé maar wacht.. daar komen ze ook vandaan! Als je aan gouden Motown-soul denkt, moet je dit voor je zien, weer tot leven gebracht in de Heineken Music Hall, compleet met dansjes en al. Als je dit niet kunt waarderen, dan kunnen we jou ook niet waarderen, sorry. Deze entertainers zijn ook de jongsten niet meer, en toch gaven ze zo’n goed optreden! Toen ik achteraf nog even wat research deed, waren er veel businesspartners van Hi5(bedrijven uitgenodigd door Hi5 om naar de avond te komen) die deze show als de beste van de avond beschouwden.

Reggae-/soulmusic. Dreadlocks. Altijd een big smile op zijn gezicht. It Gets Better. Begint je al wat te dagen? Ik heb het natuurlijk over Ryan Shaw! De soulzanger met het gouden keeltje. Wat kan die gozer zingen! Voorheen luisterde ik eigenlijk nooit echt naar zijn muziek, maar na hem een keer live te hebben gehoord deze avond sta ik wel versteld. Nummer na nummer deed hij uithalen waar monden van open vielen. Ook leuk aan optredens: nummers die je niet verwacht dat artiesten zullen zingen. Mister Shaw ging op de trap zitten en begon Amazing Grace te zingen. Zélfs het hoge stukje haalde hij. Ook zong hij ‘Let it be’ van The Beatles. Interessante keuze. Wat ook een leuke verrassing was, was de verrassing Ziggy. Ziggy kennen jullie misschien wel van ‘Blaze it’. Hij gaf nét dat beetje extra aan het optreden van Ryan. De kers op de taart, om het maar even zo te zeggen. Na een halfuurtje klonk het ‘bedankt-het was geweldig-tot de volgende keer’-applaus en daar kwam Raymann (alweer op tijd) om de volgende artiest aan te kondigen.

En de volgende artiest was Gregor Salto. De zaal was helaas al een beetje leeggelopen, omdat veel mensen hun vervoer terug naar huis moesten halen. De Housebeats dreunden door de Heineken Music Hall heen en mensen gooiden met moves nu er meer ruimte was om te dansen. Gregor draaide ruim drie kwartier en daarna was de avond afgelopen en kon iedereen óf naar de rokersruimte, óf naar de bar om zich nog even klem te zuipen, óf naar het station, óf naar hun fiets, óf naar de taxi, óf nog uit in Amsterdam, óf kletsen met de mensen die naar de Toppers waren geweest in hun witte kleren(compleet met cowboyhoed en engelenvleugeltjes voor op hun rug), óf.. iets anders. Het was in ieder geval een geslaagde avond!

Wie zou verwacht hebben dat dit duo bij elkaar opgeteld 80 jaar was als je zo’n performance hebt gezien? Ik niet. Je moet er natuurlijk wel bij bedenken dat ze uit ‘de gouden eeuw van hiphop’ komen en zelfs hebben gewerkt aan de comeback van Run DMC. Ze zijn grote namen in de Amerikaanse underground hiphopscene, maar zijn nooit echt in de hiphop mainstream beland, terwijl ze andere artiesten wel hebben geholpen om hun namen groot te krijgen. Daarom waren er ook voornamelijk underground hiphopfans aanwezig in de Bitterzoet, de mensen die de classic sound waarderen en weten wat voor een grote artiesten er tegenover hen staan.

Allereerst was er natuurlijk een voorprogramma. Dit keer werd het verzorgd door Tastic, een jonge MC uit Alphen aan de Rijn. Bij de kwartfinales van de Grote Prijs van Nederland betrad hij als vervanger van de weggevallen Geintje het podium(hij had hiervoor maar één keer opgetreden) en blies de zaal omver. Jurylid Guno Oosterling: “In je eentje het podium op z’n kop zetten, dat kunnen er maar weinig. Maar Tastic deed het in Plein 79.” Tastic werd derde. Hij was ook winnaar van de EY! Contest ’09. Op de Rode Terreur Mixtape van Puna heeft hij ook zijn deel geërfd, het nummer Schijt. Check hier het interview dat hij had met Rotjoch.

Dat hij het publiek zo goed mee kreeg in Plein 79, dat zal best. In de Bitterzoet lukte het niet zo. De crowd had er niet zo’n zin in, net zoals de vorige keren bij de voorprogramma’s in de Bitterzoet. Het lijkt niet zo goed te werken, die voorprogramma’s daar. Misschien ligt het aan de combinatie van het voorprogramma en de hoofdact. Het zou wat beter gaan als de voorprogramma’s wat meer afgestemd worden op de hoofdact, door bijvoorbeeld  Engelstalige hiphopartiesten afkomstig uit Nederland neer te planten op dat podium als er een Engelstalige hoofdact op het programma staat.

Tastic probeerde een paar keer om iedereen dichter bij het podium te krijgen, maar het wilde niet echt lukken. Hoogstens een meter. Dit stond de woorden over het optreden in Plein 79 niet zoveel kracht bij. Deze ‘man met schijt’ kwam sterk op, vol energie, maar het publiek nam de energie niet echt over. Toch bleef hij zijn best doen en probeerde alles om het publiek mee te krijgen. Dat is nou doorzettingsvermogen! Veel lines zijn hard, maar de vocalen op de beat waren een beetje aan de hinderlijke kant. Aan het begin van het optreden keken er verschillende mensen om, om te kijken of de andere stem die ze hoorden in de muziek soms van de DJ kwam. Maar de DJ zei niks.

De beats werden steeds harder naarmate het optreden vorderde. Deze beats zijn afkomstig van Lie Manatik en Thyza.

Aan de zijkant van het podium stond een grijsgeveste jongen met een cap op, die elke tekst van Tastic mee rapte. Was het soms een fan? Nee, het was Donqui, die op het gegeven moment het podium op liep en de jongen uit Alphen aan de Rijn een handje mee hielp en zijn featuring deed. Met z’n tweeën hypten ze het publiek net iets meer op en deden de gegadigden net iets meer hun best om hun hoofden op en neer te bewegen. Na Zoek Het In De Sporen wisselde Donqui met J.A.E. de Hofmeester, die ook even wat mee rapte. Het publiek kwam nog iets meer naar voren. Ik moet de boys wel nageven dat ‘’laat jullie horen man, Pete Rock en C.L. Smooth kijken nu een beetje mee om te kijken of jullie live zijn’’ wel een goede manier was om het publiek mee te krijgen. Het hielp!

Het voorprogramma was eigenlijk iets te vroeg afgelopen, waardoor MC Complex mooi even de tijd had om twee van zijn eigen nummers te laten horen. Het was een goeie tijdsopvulling, maar was het nou echt nodig om zichzelf ook nog even te promoten?

Na de woorden van Complex bouncete The Soul Broter #1 rustig het podium op en nam zijn plaats achter de draaitafel. Wat ik zo heerlijk vind aan deze man is dat hij nog zo down to earth is. Maar waar bleef C.L.? Die moest eerst nog geïntroduceerd worden, dus dat deed Pete natuurlijk graag. Hij begon met een harde beat, zette ‘m daarna weer stop om C.L. met een wat meer laidback beat te introduceren. Wat we hadden verwacht, is dat meneer Glad met een knallende track het podium zou betreden, maar Pete Rock koos voor het rustige In The House’. Natuurlijk, ze zijn in het huis. De tekst klopte,maar de beat was niet echt een harde binnenkomer, terwijl Pete het publiek wel opzweepte om C.L. aan te moedigen. Ook al kwam de beat niet hard, mister Smooth deed dat wel. Hij kwam heel statig het podium oplopen met een swag van hier tot aan Mount Vernon. Aan de manier hoe hij daar stond in zijn trainingsbroek en naar het publiek keek kon je al zien dat het een grote bekendheid is(voor de underground hiphopfans, mensen die naar T-Pain luisteren zullen waarschijnlijk niet eens weten dat deze man op aarde rondloopt).

Hij begroette het publiek met de eerste lines van In The House en na een klein stukje lieten ze zich begroeten en bejuichen. Daarna gingen ze verder met de track en als de crowd klaar was (”Are you ready?”), volgde The Main Ingredient. De nummers volgen elkaar in rap tempo op, maar tussen de nummers zat uiteraard wel entertainment, het publiek dingen laten roepen, je kent het wel. Dat verwacht je natuurlijk ook van ze. Zo liet Pete weten dat hij graag wil dat iedereen geld maakt (‘’Say makemoneymoney, makemoneymoneymoney!”)en om te weten te komen of iedereen het naar hun zin had, vroegen ze dat gewoon(logisch, logisch!). Ze wilden natuurlijk ook wel een beetje aangespoord worden(”Say Go C.L., go C.L., go! Go Pete Rock, go Pete Rock, go!”). Deze mannen hoeven niet zoveel te doen om het publiek te entertainen, ze hoeven alleen maar hun grootste smashers te doen en de fans zijn al blij.

De oldskool jazzsounds en rustige drums vulden de zaal en de fans hoorden wat ze wilden horen. Het leuke van zulke ‘oude’ muziek is dat iedereen de tracks kent en dat het niet zo is als bij ‘jonge’ artiesten, dat niet iedereen alle tracks kent. Dus je kunt je voorstellen dat iedereen goed uit zijn of haar dakje gaat omdat de tracks voorbij komen die zij al een paar jaar op hun mp3-speler (of i-Pod of al die andere gadgets waar je tegenwoordig allemaal muziek op kunt zetten) hebben staan.  Zo kwamen de grootste classics It’s A Love Thing, Lots Of Lovin, Searchin’, Straighten It Out en They Reminisce Over You (T.R.O.Y.) voorbij die iedereen gek maakte. Het gevaarlijke van een show vol tracks die iedereen van binnen en van buiten kent is dat het wel een beetje voorspelbaar kan worden. Toen er werd gevraagd of het publiek nog verzoeken had en er overduidelijk om T.R.O.Y. werd geroepen, leek het alsof ze deden het niet gehoord te hebben. Dat was duidelijk: die wilden ze dus voor het einde bewaren.

Wat niet voorspelbaar was, was het moment dat C.L. zijn tekst vergat. Gelukkig nam Pete het snel over, waardoor het minder opviel en bijna leek alsof het zo hoorde te zijn. Ondertussen bleef meneer Steen gewoon doordraaien, terwijl het aan het rappen was. Pow!

Ook niet verwacht: een compilatie van alle nummers die de mannen hebben geproduceerd. Er werden steeds kleine stukjes van deze nummers gedraaid, maar het nummer Down With The King van RUN DMC werd helemaal gedaan. Aan nummer hebben zij meegewerkt en hiermee was de comeback van RUN DMC een statement.

Na ongeveer drie kwartier kwam het optreden toch tot z’n einde, met zoals we al voorspelden, They Reminisce Over You als afknaller. Dit nummer is opgedragen aan een overleden goede vriend van het duo. Zijn naam was  Troy en hij kwam uit Heavy D & The Boys, dat laatste klinkt je misschien wel bekend in de oren als je aan Now That We’ve Got Love(What Are We Gonna Do With It) denkt. Na een luid applaus en ge-WOOOO! ging ‘See El’ ging er al vandoor, terwijl ‘Piet’ zijn spullen nog een beetje aan het opruimen was. Ondertussen probeerde MC Complex te zorgen voor een encore, maar dat lukte hem niet. Wel zette Pete nog een plaatje aan terwijl hij aan het opruimen was en nam nog even de tijd voor fans, terwijl C.L. zich backstage waarschijnlijk al had volgegoten met een liter water. Wij waren volgegoten met oldskool, jazzy tonen en strakke lines en Red Label. Met een goed gevoel zaten we even later in de trein. Wij hadden deze hiphoplegendes live gezien!

Report by Angela P / Photos by Chris Anthony

Angie Stone’s muziek is tijdloos. Dat was te zien aan het publiek: jong, maar ook ouder publiek had zich in de Melkweg in Amsterdam verzameld. Van zo’n bekende artiest zou men verwachten dat de Heineken Music Hall wel vol te krijgen valt, maar dit was helaas niet gelukt, waardoor het concert van donderdag 11 Maart verzet moest worden naar dinsdag 16 Maart in de wat kleinere Melkweg. Dwele en Sabrina Starke stonden donderdags in het voorprogramma, maar konden niet mee naar de dinsdag. Degenen die een kaartje hadden voor het concert van Angie Stone, konden daarmee naar het voorprogramma-zonder-hoofdact van Dwele en zijn band. Door deze verplaatsing waren veel mensen niet in staat om allebei de artiesten te bezoeken en werden dus veel mensen teleurgesteld. Dan moest het optreden maar zo goed zijn dat de teleurstelling kon worden vergeten!

Voordat het concert begon, turnde DJ Turne the people on. Met (Neo) Soul-, Hiphop-, en R&B-muziek warmde hij het publiek vast op. Muziek die paste bij de sfeer van mevrouw Stone. Rond 9 uur kwam de band het podium oplopen en introduceerde Angie Stone met hun mooie geluidjes. Met een zwarte glimmende outfit en haar haren in een modern kapsel (de ene kant héél erg kort, de andere kant een stukje langer en gekruld) stond ze daar, the Queen of Soul. Met een stralende lach keek ze naar haar fans, klaar om een knallend optreden weg te geven. De band zette de eerste tonen van I Wanna Thank You in, Angie pakte de microfoon en the show got started good!

In het begin van de show was er nog niet echt sprake van goeie interactie met het publiek, alsof ze even alleen op de muziek gefocused was. Na I Wanna Thank You (zonder Snoop Dogg helaas, maar het klonk alsnog goed) kwamen Everyday, Easier Said Than Done en Pissed Off. Na deze nummers vroeg ze of iedereen een beetje een goede avond had en hield ze nog even een praatje.
Daarna bedankte ze iedereen voor het komen, draaide ze zich om en het optreden was afgelopen.

Just kidding.
Ze ging verder met nummers die voornamelijk van haar eerste en tweede album af komen, zoals Bone 2 Pic, Green Grass Vapors, Life Story, No More Rain en Brotha. Het nummer Wish I Didn’t Miss You werd wel op een heel bijzondere manier gedaan, ze nam ons namelijk mee op vakantie. Vakantie? Ja, daar waren we allemaal wel aan toe!
Ze nam ons allereerst mee naar Jamaica, waarbij het nummer een reggaestijl kreeg. Daarna nam ze ons mee naar Puerto Rico, waar er natuurlijk de salsa wordt gedanst, dus het nummer kreeg een salsaflavour. Nu ga ik een spelletje met je spelen, je mag namelijk zelf bedenken welk land of welke stad er bij de volgende muziekstijlen hoort die werden gespeeld: Rock ’n Roll, Jazz en Soul. Ik kan alleen niet checken of je het allemaal goed hebt geraden, sorry.

Van het derde album speelde ze de nummers Karma, Stay With You (wat eigenlijk een duet is met Anthony Hamilton) en Lovers Ghetto.
Van haar laatste album, Unexpected (2009), waar wat meer commerciële invloeden te horen zijn, doet ze de nummers I Ain’t Hearin’ U, That Kinda Love, You’re Gonna Get It en Maybe. Dit laatste nummer was een van de hoogtepunten van de avond. Het ging vooraf aan een introductie, waar ze het publiek vroeg wie er verliefd waren, verloofd, getrouwd, samenwonend.. Hoe lang al en wie er zekerheid wilden. Dat is waar het nummer over gaat, onzekerheid in een relatie. Deze live versie pakte goed uit , er werd geïmproviseerd, het publiek werd aangespoord om ook lekker mee te blèren en de sfeer zat er goed in.

Wat ik altijd belangrijk vind bij een optreden, is dat er ook aandacht wordt gegeven aan de band. Daar was hier zeker sprake van! Tot twee keer toe kregen de bandleden de kans om zich van hun beste kant te tonen in de door Angie gegeven solo’s. In de eerste ronde deden de zangeressen nog niet mee. In de tweede ronde zongen Keisha Jackson, de dochter van soulzangeres Millie Jackson, en Tiara Purifoy, finaliste van American Idol, hun solo. En daar kregen we kippenvel van. Mevrouw Stone had bandleden bij zich waar je U tegen moet zeggen, to all of them!

De opbouw van de sfeer en de hoogtepunten was goed, al had er in het begin wat meer interactie bij mogen kijken. Er was ook veel sprake van improvisatie, niet alleen vanuit de band, maar ook vanuit het achterste puntje van de stembanden van Angie Stone. De zangeres leek ietwat vermoeid, maar toch heeft ze een goeie show neergezet en er was te zien dat ze er zelf ook flink van genoot.

Aan het eind van het optreden bedankte Angie nog een keer haar fans, maakte een korte uithaal, zwaaide en verdween vervolgens achter de coulissen. De band bleef doorspelen en de zangeressen bleven zingen. Het publiek stond te wachten op een encore, die niet kwam. Helaas. Haar bandleden hebben het optreden afgesloten met een improvatiespel en toen was het optreden toch echt ten einde.

Eindelijk hadden we een optreden dat langer duurde dan 3 kwartier!
The Queen of Soul zong 2 uur lang de longen uit haar lijf, zonder zelfs maar één slokje water te drinken, waarvan er een stuk of 20 flesjes op het podium stonden. Zonde.

Met dank aan ROQ Music Group en 1st Priority.
Verslag: Angela Poll / Foto’s: Chris Anthony

Meet The Streets festival?
Veel mensen vroegen me wat ze zich daarbij voor moesten stellen. Wat veel mensen zich er bij voor hadden gesteld, was het ‘wat er zich onder de jongeren van de straat af speelt’-idee. Een beetje street art hier, een paar dancebattletjes daar, een streetfashion-modeshowtje op dat podium hier en een optredentje daar.. Nou, dat kwam aardig in de buurt. Er waren 3 area’s waar verschillende dingen te zien en te doen waren. In de Main Area waren de optredens die wat meer de hiphopkant op gingen, in Area 02 draaiden er bekende housedj’s en in de Lifestyle Bazar 03 area waren er live shows, dance battles, streetart en shopping.

De sfeer op het 5-jarig Meet The Streets jubileum zat er goed in, de piep in mijn oren ook. Voor iedereen was er wel wat entertainment te vinden. Helaas waren de optredens in de main stage een beetje aan de korte kant (een kwartiertje welteverstaan) maar toch leek het langer te duren. Dit kwam natuurlijk ook omdat de meeste artiesten in een gulle bui waren door nog een paar extra nummers te doen. Nu vraag je je natuurlijk af: welke artiesten traden er op?
En dan kom ik aan met het programma.

Main Area

Sepehr 23:00-00:00
Live: Neda Boin 00:00-00:10
DEF b2b
Danny Delgado 00:10-01:00
Melody Kane (UK) 01:00-02:00
Live: Winne 02:00-02:15
DJ Chocomel 02:15-03:15
Live: Jayh 03:15-03:30
Live: Flinke Namen 03:30-03:45
Live:Dio 03:45-04:00
The Flexican 04:00-05:00
The Partysquad 05:00-06:00
Crowdhyper Mick Swagger 01:00-05:00
Venour 01:00-05:00

Area 02

Willie Wartaal 00:00-01:00
Stefan Vilijn en Domingoss 02:00-03:00
Mirwais 01:00-02:00
Jeremaine S 03:00-04:00
D-Rashid 04:00-05:00
Quintino 05:00-06:00
MC Bizzey 02:00-06:00

Lifestyle Bazar 03 Area

Streetart
Live shows
Dancebattles
Shopping

Zoals je je misschien al kunt voorstellen, hebben we helaas niet alles kunnen bijwonen. Er was gewoon teveel keuze! En dat is natuurlijk op een positieve manier bedoeld. Daarbij kwam ook nog dat we net de laatste metro hebben gemist, waardoor we een taxi moesten nemen en Willie Wartaal niet in volle glorie konden bewonderen.
Maar wat hebben we wel gezien?

Dance Battle
Toen we de langdurige reis door de fouilleerfile hadden gehad, stuitten we op een grote groep mensen die in een kring om iets heen stonden. Wat het was, konden we niet precies zien, maar toen we ons eenmaal door de mensenmassa hadden gewurmd, waren we getuige van een dancebattle. Deze werd georganiseerd en voorzien van commentaar door Mick Swagger, die zich na deze dancebattle, die eigenlijk iets te lang door ging omdat er maar niet beslist kon worden doordat de laatste twee finalisten allebei iets unieks hadden in hun dansstijl, moest haasten om Winne te introduceren. We zagen de ziekste moves voorbij komen, mijn mond stond af en toe echt open van verbazing, wat een talent was er aanwezig!

Meet The Streets fashion show
Het leek meer op een streetdance-uitvoering, maar dat maakte het juist wel heel erg interessant en passend bij Meet The Streets. Je verwacht natuurlijk geen stijve modeshow, waarbij de modellen het podium op komen lopen met een blik alsof ze weten dat ze, als ze klaar zijn, nog tien zakken aardappels moeten schillen. De outfits van de modellen zagen er leuk uit, maar ik had wel iets meer uniekere kleding verwacht.

Shopping
In Area 03 stonden kledingrekken met de nieuwste kleding van opkomende merken, zoals Mesmo. Ook waren er sneakers fo’ sale en was er een nieuwe trend op de markt: een soort van gebreide zweetbandjes, die je dan om je arm/pols/hand heen kon schuiven. Ook waren er mutsjes en sjaals te koop. Maar deze trend is inmiddels wel bekend bij de meeste mensen, mag ik hopen.

Street Art
Wat er ook aanwezig was in de Lifestyle Bazar Area 03, was er de mogelijkheid om iets in graffiti te laten maken, een photoshoot te doen met die graffiti op de achtergrond, een photoshoot met het logo van Meet The Streets op de achtergrond en graffiti webdesign, printdesign en een graffiti huisstijl te laten maken. Ook showden verschillende getalenteerden wat hun vingers konden creëren. And graffiti skillz we’ve seen!

Fix my hair, please
Bad hair day? De hairdressers wisten er wel raad mee op Meet The Streets! Feestgangers konden lekker in de stoel gaan zitten en zich overgeven aan de magische handen van de haarstylisten, om vervolgens met een fantastische coupe de stoel uit te springen.

Winne
De man met de olifantenlongen beweerde weer eens dat niemand hoger kon springen dan hij. Hij heeft het dit keer opnieuw bewezen, met behulp van het podium. ‘Wee-ie-dubbel en-ee’ weet het publiek altijd weer op te hypen en naar links en rechts en naar voren en naar achteren te laten springen. Hoe doet hij dat toch?
Zoals sommigen van ons weten, heeft Feis onlangs een ongeluk gehad, waardoor hij tijdelijk op krukken door het leven moet gaan. Wat niemand had verwacht, is dat hij toch dit optreden bij kwam wonen, zonder krukken! Iet ies a mierakol. Respect voor die man!

Nee, dit heeft niets met Heil Hitler te maken. Het publiek gaf gewoon 8 voor de generaal.

Jayh

Jayh houdt van sex. Op z’n hondjes. Hij wilde dat graag met de feestgangers delen, als aanleiding om de track ‘Op z’n hondjes’ te gaan doen. Meneer heeft aan ons laten zien dat hij niet alleen op z’n opgenomen en bewerkte tracks een goede zangstem heeft, maar ook op het podium. Toen hij Mijn Baby begon te zingen, zongen de halve zaal mee. En volgens mij waren dat allemaal vrouwen, aan het hoge stemgeluid te horen. Dat lijkt me toch best wel apart: je maakt een track voor een meisje en vervolgens hoor je dat tientallen andere meisjes dat nummer mee zingen, dat eigenlijk over die ene girl gaat. Zij komen zelf ook van Venus. Hebben ze soms allemaal lesbische gevoelens?
Als ik met een zonnebril op had gelopen, had iedereen me raar aangekeken. Jayh had een zonnebril op en werd aanbeden door gillende vrouwelijke fans. Werd hij raar aangekeken omdat hij een zonnebril op had, terwijl het buiten
-2 graden was? Nee, natuurlijk niet. Het is een artiest. Artiesten mogen alles.

Jayh (R) met Adonis (L)

Flinke Namen
Toen deze mannen op kwamen, barstte er een bom van energie los. Wat een optreden! Je kon duidelijk zien dat MC Fit, Murth en Sef genoten van het geven van het optreden en daar kreeg de crowd ook positieve energie van. Toen ik de eerste klanken van de beat van het nummer, dat ik altijd al een keer live heb willen horen om te weten te komen of het live ook zo’n dromerig gevoel geeft, door de speakers kwamen, leek het even alsof ik alleen in de zaal stond. Ik ben tot de conclusie gekomen: Wolken is nog beter als je ‘m live hoort.

Dio
Sef bleef nog even staan om er met zijn brother from another mother Dio een feestje van te maken en DJ Flexican maakte plaats voor DJ Abstract. Dio en Sef weten het publiek altijd op een leuke manier te vermaken. Ook al ‘ben je normaal gesproken niet echt van de’ Dio en Sef, je moet toegeven dat je toch wel blij mee staat te doen als zij voor je neus staan en dat je met een glimlach toekijkt. De remix van Cool kwam ook nog voorbij, compleet met alle verses, want Adonis en Kempi waren ook van de partij! Weer een onverwacht extraatje. Deze keer was er veel gegil en gejuich om Kempi, dat was wel even wat anders dan in de Bitterzoet, in het voorprogramma van The Clipse.

V.l.n.r. Jayh, Adonis, Dio

The Flexican

Hij draaide bij Flinke Namen alle beatjes keurig en liet er geen gras over groeien dat hij toch echt een van de betere DJ’s van de Nederlanden is. Na het optreden van Flinke Namen  draaide Flexican nog even lekker door, met Sef als MC.

The Partysquad
Veel mensen hebben een indruk van de Partysquad, die meestal pas echt verandert als ze de mannen live hebben meegemaakt. Misopvatting: ze draaien alleen maar hun eigen plaatjes en commerciële troep. Fout, want ze draaien voornamelijk muziek die niet van henzelf is, laatst was de eerste plaat die DJ Jerry ergens opzette, Award Tour van A Tribe Called Quest. Real hiphop! Ja ja, The Partysquad heeft echt wel smaak hoor! Ze draaiden dit keer ook lekker, entertainment zat er bij ingegrepen, dus we hadden niks te klagen.

DJ Quintino & MC Bizzey
We zijn voornamelijk in de Main area en in de area 03 geweest, dus we hebben niet veel van het plaatjesdraaiwerk van de houseDJ’s kunnen beluisteren. Wel hebben we DJ Quintino en MC Bizzey mee kunnen maken. De zaal had het naar z’n zin (oftewel: de mensen in de zaal) en genoot van de snelle housebeats die bijgestaan werden door de stemklanken van MC Bizzey.

DJ Quintino

MC Bizzey

Rond kwart over 6 zaten we op een bankje aan het water, wachtend op de opkomende zon, na te praten over wat we de afgelopen 5½ uur hebben gezien en gehoord.
Onze conclusie?
Het was een hard feestje!

Tekst : Angela Poll / Foto’s : Chris Anthony

 Zondagavond 8 November was het dan zover, ik zou MAYER HAWTHORNE in real-life gaan zien performen!
Ik had er al weken naar uitgekeken en mijn huis met de heerlijke klanken van zijn muziek gevuld. Ik heb er verschillende mensen mee aangestoken en andere mensen gek mee gemaakt, de een laten dansen en de ander naar mijn telefoon laten grijpen met de bedoeling ‘m uit te zetten (oké, misschien een beetje overdreven), maar ik heb vooral dat oude soulgevoel in zijn muziek ontdekt. Ik hoopte alleen dat het live wel goed zou klinken, want hij was eerst een hiphop-DJ die ineens zelf tracks ging maken. Dan denk je natuurlijk: o, dan zal hij zijn stem wel heel veel hebben vervormd en bewerkt en zo..

MAAR DAT WAS EEN GROOT MISVERSTAND,
WANT WAT HAD DIE DUDE EEN GOEIE LIVE-STEM!

We kwamen aan op Rotterdam centraal en niet veel later zaten we in de tram. Na 2 haltes waren we er al, natuurlijk drukten we veel te laat op het ‘STOP’-knopje en moesten we er een halte verder uit, maar dat was geen probleem: we moesten 3 minuten terug lopen en daar zagen we al een rij voor Rotown staan, allemaal popelend om Mr Hawthorne te zien.
Rotown.
Ik was er nog nooit geweest, maar toen ik binnen kwam en ik underground hiphop hoorde, voelde ik me gelijk thuis(die lekkere hiphop is mede mogelijk gemaakt door DJ Thelonious & Luckydubz, zij spinnden voor-en na het concert hun plaatjes).
Er liepen allerlei soorten mensen rond, zelfs een groep veertig-plussers!
Zo zie je maar weer, Mayer’s muziek trekt mensen van jong en oud.

Na een beetje rondgewaggeld te hebben, kwam The County op (de band waar Hawthorne mee speelde) en stemde en jamde wat, terwijl iedereen zich langzamerhand verzamelde bij het podium. Ze hadden allemaal een bordeauxrood vestje aan en daaronder een witte blouse, ze zagen er een beetje uit als college-guys. Very cute!

Een paar minuten later kwam er een gast aangelopen die Mayer aankondigde, en daar kwam meneertje het podium oplopen hoor!
Nerdy glasses, strak in pak, en grijpen naar die microfoon!
En entertainen kon hij, geniaal:
‘Ya’ll warmed up now?’
Vroeg Mayer, nadat hij een paar nummers had gedaan.
- ‘YEAAAAAAAH!’
Okay, that’s good!
So now, we’re gonna start with part two of the show.
Part one is that we’re gonna play ‘’Your easy lovin’ ain’t pleasin’’,
and part two is..’
Hij hield 2 vingers in de lucht en hield even stil, om de spanning te verhogen.
‘THAT YOU’RE ALL GONNA DANCE YOUR FUCKING BUTTS OFF!’
Geniaal, toch?

Na afloop heb ik nog een shirt gekocht en kreeg er een gratis cd bij met lekkere soulmusic die Mayer erop heeft gezet. Tsja, hij is nog steeds een DJ diep van binnen!
We haalden onze jassen op bij de garderobe en liepen met een big smile op onze face naar buiten.
Oooooooh, how I wish it was Sunday the 8th again!

Raad eens waar ik geweest ben? Een hele moeilijke hoor… Zal ik het maar zeggen dan? Oke.
De film over Michael Jackson, over zijn geplande laatste show, ‘This is it’.

Waarschijnlijk heb je er al wel van gehoord en heb je de posters en reclames die overal in de stad hangen wel gezien. Misschien wil je er wel heen, of misschien helemaal niet omdat je geen fan bent. Ik ben ook geen fan, maar ik heb toch de film bekeken in de bioscoop, en ik zeg het je: ook al ben je geen fan, dit is impressive. Die man was OVERAL bij, hij wist PRECIES hoe de nummers klonken op de albums, hij deed echt z’n best om zijn stem te sparen door niet alles voluit te gaan zingen bij de repetities, zodat hij zichzelf met de shows helemaal kon geven voor zijn fans, hij regelde alles en ‘God bless you’-de zijn ‘personeel‘ all over.

Het zou echt een SUPERDOPE show zijn geweest, als The King of Pop nog geleefd had. De speciaal gemaakte kleding en opnieuw opgenomen videoclips (speciaal voor de show), de speciaal effects, de verschillende dansstijlen(ja, ook breakdance en ballet) die hier naar voren komen.. uniek! Je kunt goed zien dat veel pop ‘n lock- en cripwalkmoves van hem komen. Voor de mensen die aan deze dansstijlen doen is het ook heel vet om te zien hoe.

Yup, het is en blijft een inspirerend persoon en mensen zullen hem nog lang herinneren. Deze filmdocumenten-film, zoals ik het maar even noem, heeft voor iedereen iets interessants, of je nou fan bent of niet. Het is niet voor niets massaal bezocht, toen ik ‘m ging zien werd hij voor ons al een paar keer gedraaid, en toen we naar buiten kwamen, stond er alweer een rij mensen te wachten voor de volgende ronde! En daarna zou de film NOG een keer gedraaid worden die dag. Over populair gesproken..

Hoeveel sterren krijgt deze film?
4 van de 5.
Waarom?
De mensen die liever echt een ‘verhaal’ in films willen zien, zullen dat hier niet in zien.
Het is meer een opeenvolging van gebeurtenissen.
Ik heb ‘Heal the world’, ‘You are not alone’ en ‘Don’t stop ’till you get enough’ in de show gemist, maar misschien moesten ze die nummers uit de film halen omdat het anders te lang duurde, ik heb geen idee.
Maar over het algemeen probeer ik dus te zeggen: GO SEE IT!

Ze verkopen kleding, sneakers, decks, petten en accessoires van de merken: freshjive, dc shoes, element, girl skateboards, clae, chocolate, enjoi, carhartt, ogio, Ontour, royal, wesc headphones, vonzipper, estate, baker, volcom, fallen, mighty healthy, lakai, matix, fuckingawesome, penfield, nike sb, vans, globe, obey, diamond, stussy, fourstar, supreme, dvs, fuct, lemar and dauley, independent, crailtap, creature, skatemental en almost.

Sparky
Luttekestraat 3
8011 LN Zwolle
tel.038-4227194  
sparkystore@hotmail.com
www.sparkystore.nl

Je vindt ons in het centrum van Zwolle (op loopafstand van het station).