Artikel door: Phi-yen
Jouw Pickachu tegen mijn Onix
Vind je dit artikel leuk?
Rage: ra·ge [raazje] de; v(m) -s iets dat tijdelijk erg populair is
Een rage is een tijdelijke populariteit van een bepaald spel of artikel. Kenmerkend van een rage is dat het van tijdelijke aard is, toch kan een rage ook met een zekere regelmaat terugkomen bij een bepaalde leeftdijsgroep. Rages vinden meestal plaats in de zomer.
Rage is een woord dat niet meer zo vaak voorkomt als je ouder wordt. Ik weet nog dat ik vroeger aan vele rages meedeed, van scoubidou tot pokémon. Bakken geld werd er aan uitgegeven. Gelukkig was ik zo’n persoon die niet veel geld wilde uitgeven maar wel veel wilde hebben.. dus wanneer er pokémonkaarten werden gestrooid, was ik degene die als een malle achter die kaarten aan rende. Met schrammen op mijn armen en vuile knieën haalde ik elke kaart binnen als een overwinning. Ik had een speciale mapje waar ik mijn dierbare kaarten instopte. Ik kende zowat alle Pokémons die er toen waren. Als een van de weinige meisjes stond ik tussen grote groepen jongens van groep 6 en 7 kaarten te ruilen. Maar daar stopte het niet bij. Er kwam een nieuwe rage, genaamd scoubidou. De touwtjes waren net zoals felgekleurde, holle elektriciteitsdraden. Ik vond het maar pure tijdverspilling en ging tikkertje spelen op het klimrek. Maar toen de jongens ook werden ingezogen door de scoubidou-gekte(zelfs de jongens!) had ik geen andere keus en deed ik mee met de horde. Ik kwam er achter dat ik degelijk talent voor had. Ik kon allerlei aparte vormen maken en werd een baas in scoubidouen. We probeerden elke minuut die we hadden op school een nieuwe creatie te maken. De leraren werden horendol van die touwtjes en er kwam een verbod op scoubidou-touwtjes in de klas. De glorie-periode van scoubidou-touwtjes verdween uit beeld en kwam er wéér een nieuwe rage: Diddl plaatjes verzamelen. Wat waren die blaadjes duur! Helaas werden Diddl plaatjes niet gestrooid dus werd mijn spaarpot uiteindelijk steeds lichter. Mijn verslaving van Diddl plaatjes werd steeds groter en mijn verzameling ook. Voor mijn verjaardag vroeg ik aan mijn ouders of ik een muurschildering van Diddl mocht hebben. Dat ging mijn ouders te ver en kreeg ik een grote poster met Diddl en zijn vriendjes erop. Praise the lord mag ik zeggen, anders keek ik nu elke dag tegen een lelijke muur met een blije muis op. Op een gegeven moment stierf ook het Diddl-plaatjes-verzamelen-rage uit en kwam er een einde aan mijn levensloop van rages. Als ik terug denk aan die tijd zou ik het voor geen goud willen missen!
